Lobke Vale: Fairy Plays-fotograaf op 2 verschillende kleuren schoenen

In 2013 was ik Company Manager voor Stardust Theatre. Ik mocht zowel Stiletto 2 als 3 draaien en dit waren van die tours waarin meer ontstond dan alleen theater. Hier ontstonden romances, liefde, vriendschappen, relaties voor het leven. Ik leerde er collega’s kennen met wie ik nog altijd graag werk. Ik leerde mijn man er kennen. En ik leerde er een groot deel van mijn vrienden kennen. Zo ook Lobke.

Lobke kwam bij de ploeg als lichttechnicus en als ‘lampie’ verlichtte ze dan ook alles waar ze kwam. Niet alleen met haar vakkennis, maar ook met haar stralende persoonlijkheid. Een energieke spring in het veld die zelfs op de langste dagen met de minste slaap bij de meest knorrige technici nog wel een lach op het gezicht wist te toveren.

Hoewel ze een paar provincies verderop woont, zijn onze levens altijd verweven gebleven. Niet dat we de deur bij elkaar platlopen, maar zodra je elkaar ziet, pak je de draad op waar je gebleven was en is alles goed. Ik weet dat ze er is en andersom weet ze dat ik er voor haar ben.

Onze levens veranderden in de loop der tijd aanzienlijk. Lobke maakte al foto’s toen we samenwerkten. Langzaam maar zeker werd dat steeds meer haar beroep; ze groeide erin en ontwikkelde een steeds duidelijkere eigen stijl. Ondertussen verschoof ik van company manager naar tour manager naar productieleider naar artiestenvertegenwoordiger en uiteindelijk naar mijn eigen talenterie. Dus toen ik voor de eerste Fairy Plays-dag een fotograaf nodig had, was er maar één kandidaat.

Praktische uitdaging: Lobke was inmiddels in verwachting van haar eerste kindje. Maar voor elke uitdaging is een oplossing. De dag gewoon verplaatsen, zodat ze ná haar verlof er alsnog bij kon zijn. Want een andere fotograaf was simpelweg ondenkbaar. Ik wilde de leukste. En de beste.

In 2012 fotografeerde Lobke de bruiloft van haar nichtje. Inmiddels heeft ze meer dan tweehonderd bruiloften vastgelegd en werd haar werk meerdere keren internationaal onderscheiden met prestigieuze vakprijzen, onder andere bij de Fearless Awards, Masters en Weddisson Awards.

Zelf gebruikt ze die wedstrijden ook om scherp te blijven en zich verder te ontwikkelen, want een goede foto is voor Lobke meer dan een mooi beeld. Ze wil een verhaal vastleggen. De spanning, de emotie, de beweging en de kleine momenten tussendoor. Een foto moet je jaren later terug kunnen brengen naar hoe iets voelde.

En hoewel Lobke inmiddels vooral bekend is als bruidsfotograaf, is theater nooit uit haar leven verdwenen. In Martiniplaza hangen metersgrote artiestenfoto’s van haar hand. Ze maakte campagnebeelden, theaterfotografie, reclamebeelden en kunstwerken.

Dat theater haar zo goed past, verbaast me niets. Lobke kent die wereld van binnenuit. Ze heeft er jarenlang gewerkt en begrijpt wat er op, naast en achter een podium gebeurt. En misschien nog belangrijker: ze heeft door wat er nodig is. Ze stelt mensen op hun gemak, voelt aan hoe het met iemand gaat en weet wanneer ze iets moet aanjagen en wanneer ze juist ruimte moet geven. Dat zie je terug in haar foto’s.

Je herkent Lobke aan haar schoenen: altijd All Stars in twee verschillende kleuren #lobkestijl. Verder zie je haar soms helemaal niet. Ze is in beweging.

Tussen mensen door, op zoek naar een invalshoek die een ander nog niet had gezien. Bijna onzichtbaar, zodat een moment gewoon kan gebeuren. Of ze wringt zich in een bocht. Zit op haar hurken. Ligt plat op de grond. Of staat ze op een ladder, terwijl ondergetekende met één hand die ladder vasthoudt en met de andere een behind-the-scenesfoto probeert te maken.

Alles voor het plaatje.

Maar Lobke laat anderen ook in beweging komen. Stilstaan en vriendelijk lachen naar de camera is namelijk zelden #lobkestijl. Lobke laat mensen bewegen, reageren en vooral veel lachen. Tot ze even vergeten dat ze gefotografeerd worden.

Tijdens de Fairy Plays-dag liet ze iedereen bijvoorbeeld op haar teken naar een andere positie rennen om direct daarna af te drukken. We kregen ons LinkedIn-gezicht tegenover ons datingprofiel-gezicht. En er moesten zo snel mogelijk woorden worden geroepen die begonnen met een bepaalde letter.

De S en de N bleken daarbij bijzonder geschikt om de sfeer los te krijgen…

Misschien is mijn favoriete voorbeeld wel de groepsfoto van de Fairy Plays-dag. Op de foto zie je artiesten op en rondom een bar. Een piano ernaast. Het heeft iets van een kroeg of een drinklokaal. Prachtige locatie, zou je denken.

Jawel, maar…

We waren in een druk cultureel centrum waar op datzelfde moment een repair café plaatsvond. Net buiten beeld zaten mannen met soldeerbouten tussen kapotte broodroosters en andere apparaten die nog een tweede leven verdienden. En ergens in die ruimte zag Lobke haar foto.

Dat vind ik misschien wel het mooiste aan haar werk. Ze wacht niet tot alles perfect voor haar klaarstaat. Ze kijkt. Ze beweegt. Ze maakt. Ze laat anderen zien wat zij ziet. En zo bewaart ze een moment, een gedachte of een gevoel in beeld.

Toch waren de foto’s niet het enige doel van de Fairy Plays-dag. Fairy Plays groeit. En terwijl het aantal boekingen groeit, wil ik ook dat er een (mini-)gemeenschap kan bloeien.

Die dag waren de Fairy Plays-artiesten bijna allemaal samen. Jonge garde naast doorwinterde vakgenoten. Er werd gepraat, gelachen, gefotografeerd en gewerkt. Programmeur en marketeer Marleen gaf samen met collega Priscilla een workshop theatermarketing. Marleen ken ik inmiddels ook al een aantal jaar, maar de Fairy Plays-dag was de eerste keer dat we elkaar live zagen. En knuffelden.

Het was precies de juiste start van hoe ik het voor me zie. Dat je bij elkaar terechtkunt met een vraag. Dat iemand iets weet wat jij nog niet weet of kan wat jij niet kan. Dat de één een mogelijkheid ziet waar de ander nog niet aan had gedacht. Dat je elkaar helpt, versterkt of even aanmoedigt. Dat je elkaar steeds weer opzoekt of tegenkomt. En dat het niet uitmaakt hoeveel tijd ertussen zit. Je pakt de draad weer op en alles is, of wordt, weer goed. Samen.

Lobke stond die dag met haar camera tussen al die mensen en ze legde het begin daarvan vast. En ze was niet alleen de fotograaf: ze is onderdeel van de Fairy Plays-gemeenschap.

Dat Lobke en ik al dertien jaar vriendinnen zijn, maakt onze samenwerking bijzonder. Het is alleen niet wat de samenwerking goed maakt. Dat gebeurt doordat we allebei iets anders meenemen en elkaar volledig vertrouwen in ons eigen veld.

Lobke ziet dingen die ik niet zie; ze kan iets wat ik niet kan. Niemand hoeft alles te kunnen. Gelukkig maar! Het wordt juist interessant wanneer mensen hun vak verstaan, elkaar daarin ruimte geven en hun kennis, ideeën en mogelijkheden bij elkaar brengen.

Daar zit voor mij een groot deel van de magie van ons vak. Magie is vakmanschap. Groter dan de som van de delen. In het theater, wanneer geluid, licht, decor, kostuums en spel samen een geheel vormen. En in de wereld achter de schermen, waar uiteindelijk zoveel schakels nodig zijn om de hele theaterketen te maken. En Lobke is een glimmende schakel in onze keten.

Een tijdje na de Fairy Plays-dag kreeg ik een appje van Lobke. Geen woorden, alleen een foto: Lobke en Leon, weer samen voor een andere theatershoot.

Dertien jaar na die eerste tour zijn onze levens nog steeds verweven. Soms privé, soms zakelijk en heel vaak ergens daartussenin. En wat ben ik apetrots te zeggen dat Lobke de fotograaf van Fairy Plays is.