Buiten het Boekje: omdat het niet vanzelf gaat

Er zijn voorstellingen en artiesten die tussen de kieren doorglippen.

Jonge makers zonder netwerk. Voorstellingen die niet in hun eigen niche landen. Werk dat zich niet eenvoudig laat vangen in een categorie, een brochuretekst of een verkoopverwachting.

Het gebeurt.

Er is kwaliteit. Maar er is ook timing. Er is zichtbaarheid. Er is geluk.

Soms vallen die puzzelstukjes precies op hun plek.

Soms niet.

En er is geen vangnet.

Voorstellingen verdwijnen soms uit beeld. Makers ook. Omdat niet alles wat gezien moet worden vanzelf zichtbaar wordt.

Het is ook niet gek. We weten allemaal hoe het werkt.

Een theater heeft maar zoveel speeldata, zo weinig budget, zo veel wensen, zo weinig tijd.

Een vertegenwoordiger moet kiezen tussen zo veel makers en moet denken aan speelkansen, lonen, huur of hypotheek.

Een maker heeft tijd nodig om te bouwen, om te groeien, maar moet eigenlijk meteen iets groots neerzetten.

Het spanningsveld is gigantisch. En de beperkingen schuren voortdurend tegen de keuzes aan.

Iedereen doet zijn best. En dat zien we ook aan hoe veel moois er op de Nederlandse podia staat.

Maar hoe veel moois spoelt er weg?

Ik was bij zo’n voorstelling. Uitgenodigd door een goede vriend. Door iemand uit mijn theaterfamilie.

En ik genoot.

Maar na afloop hoorde ik mezelf zeggen: ‘Het was prachtig, maar het is wel moeilijk te verkopen’.

Sorry? Wat zeg ik nu?

Eigenlijk niets bijzonders.

Ik herhaalde een gedachte die ik al vaak genoeg heb gehoord. Een gedachte die we in dit vak allemaal kennen. En die, ten dele, misschien ook nog waar is.

Ik legde hem uit. Had het over de sector. Over hoe dingen gaan. En zowel mijn theatervriend als de andere aanwezigen beaamde het.

Maar ’s avonds thuis gloeide ik nog na; het was zo’n fijne avond geweest.

Waarom wierp ik dan toch die drempel? Waarom gaf ik het systeem voorrang op wat mijn theaterhart al wist: dat dit de moeite waard was?

We zitten toch in dit vak omdat we theater zo mooi vinden?! Laten we eerlijk zijn: we zitten hier niet voor het grote geld. Of de gunstige uren.

Maar we hebben ook steeds gezien en daardoor geleerd dat niet alles lukt. Dat niet alles kan. Dat keuzes gemaakt moeten worden. Dat makers en voorstellingen tussen de kieren doorglippen. Makers en voorstellingen die we dat niet gunnen. Dus zijn we ons gaan wapenen.

Maar wat nou als we de voorstelling nét iets eerder binnen laten komen dan de rekensom?

Daarom: Buiten het Boekje.

In de Aanbieding van Fairy Plays komt een nieuwe categorie voor makers en voorstellingen die binnenkomen, maar waarbij we soms eerst de drempels opwerpen voordat we de mogelijkheden zien.

Ze vallen buiten het boekje. Of ik ga mijn boekje te buiten. Het is maar hoe je het bekijkt.

Wat ik wel weet, is dat ik ze bijzondere aandacht wil geven. Omdat niet alles wat gezien moet worden vanzelf zichtbaar wordt. En omdat sommige namen het waard zijn om te onthouden.

Al is het maar voor later.